Φώτα.
Κρύο.
Κι άλλα φώτα.
Κι άλλο κρύο.
Κόσμος. Μουσική. Φωνές. Πανηγύρι στο τέλος του δρόμου. Γιορτάζει, λέει, η εκκλησία. Έτσι είναι οι γιορτές. Αφορμές για πανηγύρι.
Κόσμος πολύς. Τί κάνω εγώ μόνη μου εδώ; Δεν πειράζει μωρέ. Μόνη μου δεν είμαι πάντα; Φώτα πολλά. Κόσμος. Κρύο. Φωνές.
Ένα κοριτσάκι κλαίει. Μάλλον δεν του πήραν την κούκλα που ήθελε. Έτσι έμαθε, έτσι κάνει. Ένα αγοράκι γελάει παραδίπλα. Κρατάει ένα σπαθί και φωνάζει. Έτσι έμαθε, έτσι κάνει.
Λουκουμάδες. Να πάρω; Καλύτερα όχι. Παχαίνουν. Πρέπει να παραμείνω στο medium. Να παραμείνω μέτρια. Να ταιριάζω παντού. Να χωράω παντού. Να περνάω απαρατήρητη. Να είμαι ο μέσος όρος. Ούτε πάνω, ούτε κάτω. Δεν είναι καλά τα άκρα. Δεν αρέσουν τα άκρα. Άσε που δε φαίνονται και τόσο ωραίοι αυτοί οι λουκουμάδες. Είδες; Αν λες κάτι πολλές φορές, στο τέλος το πιστεύεις. Μπράβο. Έτσι πρέπει. Έτσι έμαθα, έτσι κάνω.
Βαρέθηκα εδώ. Πάω σπίτι. Πολλά φώτα. Πολύς κόσμος. Πολλές σκέψεις. Πάω σπίτι. Καλύτερα στο σπίτι. Χωρίς παλιολουκουμάδες.
Κρύο.
Κι άλλα φώτα.
Κι άλλο κρύο.
Κόσμος. Μουσική. Φωνές. Πανηγύρι στο τέλος του δρόμου. Γιορτάζει, λέει, η εκκλησία. Έτσι είναι οι γιορτές. Αφορμές για πανηγύρι.
Κόσμος πολύς. Τί κάνω εγώ μόνη μου εδώ; Δεν πειράζει μωρέ. Μόνη μου δεν είμαι πάντα; Φώτα πολλά. Κόσμος. Κρύο. Φωνές.
Ένα κοριτσάκι κλαίει. Μάλλον δεν του πήραν την κούκλα που ήθελε. Έτσι έμαθε, έτσι κάνει. Ένα αγοράκι γελάει παραδίπλα. Κρατάει ένα σπαθί και φωνάζει. Έτσι έμαθε, έτσι κάνει.
Λουκουμάδες. Να πάρω; Καλύτερα όχι. Παχαίνουν. Πρέπει να παραμείνω στο medium. Να παραμείνω μέτρια. Να ταιριάζω παντού. Να χωράω παντού. Να περνάω απαρατήρητη. Να είμαι ο μέσος όρος. Ούτε πάνω, ούτε κάτω. Δεν είναι καλά τα άκρα. Δεν αρέσουν τα άκρα. Άσε που δε φαίνονται και τόσο ωραίοι αυτοί οι λουκουμάδες. Είδες; Αν λες κάτι πολλές φορές, στο τέλος το πιστεύεις. Μπράβο. Έτσι πρέπει. Έτσι έμαθα, έτσι κάνω.
Βαρέθηκα εδώ. Πάω σπίτι. Πολλά φώτα. Πολύς κόσμος. Πολλές σκέψεις. Πάω σπίτι. Καλύτερα στο σπίτι. Χωρίς παλιολουκουμάδες.
Έντονα μελαγχολικά αυτά που γράφεις. Συνέχισε.
ΑπάντησηΔιαγραφήο μεσος ανθρωπος δεν υπαρχει.στο χερι σου ειναι να τον αποτιναξεις.μια διαφορετικη σκεψη.λιγο διαφορετικο βημα.μια σπιθα χρωματος.μια αλλαγη πορειας.ενα χαμογελο.ενα φιλι.οι λουκουμαδες ζωντανευουν.ζεσταινονται σιγα σιγα.μπηκε και η σοκολατα τωρα.μια δαγκωματια απ τον καρπο της γευσης θα αποθεωσει τα κρυμμενα σου ενστικτα και ας ειχες μαθει ή πραξει διαφορετικα.η γευση της αμαρτιας ενιοτε μας απελεθερωνει..
ΑπάντησηΔιαγραφή