Λευκός μπικ

Βγαίνω στο μπαλκόνι.
Είσαι απέναντι.
Μοιάζεις πολύ.
Ξέρω ότι δεν είσαι εσύ.
Εσένα σε είδα.
Προχθές νομίζω.
Έχασα τις μέρες.
Ήσουν καλά είπες. Φαινόταν κιόλας.
Με πείραξε νομίζω.
Τι σημασία έχει όμως; Τώρα είμαστε καλύτεροι άνθρωποι. Έτσι δεν είπες; Όχι; Ε, αυτό εννοούσες όμως.
Ακόμα στο μπαλκόνι είμαι. Σε κοιτάω. Όχι εσένα. Αυτόν που μοιάζει. Και να μην έμοιαζε πάλι θα κοιτούσα. Καπνίζεις. Έτσι κατάλαβα ότι δεν ήσουν εσύ. Εσύ δεν καπνίζεις. Μ'αρέσεις. Όχι επειδή είσαι ωραίος. Επειδή καπνίζεις.
Μόνος. Πάντα μόνος. Κι εγώ μόνη στο μπαλκόνι. Πάντα μόνη. Στην αρχή σε έψαχνα. Τώρα σε βρίσκω αμέσως. Τέταρτο μπαλκόνι από κάτω. Τέρμα αριστερά. Σε κοιτάω που και που. Όχι πολύ συχνά. Για να μη με δεις. Αλλά πάλι με βλέπεις. Με κοιτάς κι εσύ. Όχι πολύ συχνά. Κοιτάς και το τσιγάρο. Παίζεις με τον αναπτήρα. Λευκό μπικ νομίζω. Δεν είμαι σίγουρη. Δε φαίνεται  καλά από εδώ. Καπνίζεις αρκετά. Μάλλον από συνήθεια ή μοναξιά. Ή πάλι επειδή θες να με ξαναδείς. Αλλά μάλλον από συνήθεια ή μοναξιά.
Όταν βγαίνεις στο μπαλκόνι δεν είμαι πλέον μόνη στο μπαλκόνι. Είμαστε μαζί μόνοι στο μπαλκόνι. Και το μαζί δε σ'αφήνει να είσαι μόνος. Θέλω να κάνω κάτι. Να φωνάξω "γεια". Να φωνάξω "ευχαριστώ". Αλλά μπαίνω στο σπίτι τελικά. Άσε που τελείωσες κι εσύ το τσιγάρο. Άσε που έχει και ησυχία και θα ακουστώ. Όχι από τις κανονικές τις ησυχίες όμως. Από αυτές της πόλης. Τις ησυχίες με τη φασαρία.
Θα σε ξαναδώ στο επόμενο τσιγάρο. Κι εσένα και τον λευκό μπικ αναπτήρα. Νομίζω ότι είναι λευκός μπικ. Δε φαίνεται καλά από εδώ