Ειπα να ανοιξω λιγο να αεριστει το σαλονι
Δεν ειναι καλο να αναπνεεις τον ιδιο αερα για πολυ
Παλιωνει
Μουχλιαζει
Σε αρρωσταινει
Το ιδιο και οι ιδεες
Να τις ανανεωνεις κι αυτες
Μυριζει περιεργα στο μπαλκονι
Μυριζει μπαρουτι
Συμπιεσμενο ασφυκτικα
Ο δρομος κατω απο το σπιτι ειναι μαυρος
Δεν ειναι δρομος
Ειναι μαυρο ποταμι φτιαγμενο απο χερια και ποδια και καρδια και μυαλα
Κυλαει προς τη θαλασσα αλλα δεν ενωνονται
Το μαυρο για να ενωθει με το μπλε πρεπει πρωτα να γινει κοκκινο
Καλλιτεχνικο παραδοξο
Τωρα μυριζει δακρυγονα
Το μαυρο σπαει και σκορπιζεται στα γυρω στενα
Ειναι χειμαρρος και τρεχει και παρασερνει
Ο χειμαρρος δεν περιφρασσεται
Ο δρομος ειναι πλεον μπλε
Οχι το μπλε της θαλασσας
Το μπλε το νεκρικο
Η απεναντι κοιταει δειλα δειλα πισω απο την κουρτινα και την κλειστη μπαλκονοπορτα
Θελει να ανοιξει, φαινεται
Αλλα η μυρωδια της κλεισουρας ειναι πλεον φιλη της
Εχει γινει συνηθεια και οι συνηθειες δεν αλλαζουν
Ετσι δεν ανοιγει ποτε
Εμαθα οτι τη βρηκανε νεκρη απο ασφυξια μετα απο καιρο
Μαζι με αλλους που φοβηθηκαν τη μυρωδια του εξω αερα
Και σφραγισαν πορτες και χαραμαδες και εμειναν εκει
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου