Χορτάτη

Και όταν όλοι θα νυστάξουν και θα κοιμηθούν
Τότε θα βγω
Στο μπαλκόνι
Ψηλά
Και σε ταράτσες
Και σε στύλους της ΔΕΗ
Από αυτούς που γράφουν "ΚΙΝΔΥΝΟΣ! ΘΑΝΑΤΟΣ!"
Αλλά εμένα οι προειδοποιήσεις δε με τρομάζουν
Κι ας έχουν και θαυμαστικό
Και θα κοιτάω μέσα από παράθυρα
Και μπαλκονόπορτες ξεχασμένες ανοιχτές
Θα βλέπω τηλεοράσεις που καίνε
Και φαγητά που μουχλιάζουν στο τραπέζι
Και κορίτσια που κοιμούνται σε βρεγμένα μαξιλάρια
Και αγόρια που κοιμούνται με σφιγμένες τις γροθιές
Και ζευγάρια αγκαλιασμένα
Θυμωμένα
Χωρισμένα
Ερωτευμένα
Συμβιβασμένα
Ολοι σαν νεκροί
Μια πόλη με ζεστά φέρετρα
Και τίποτα δε θα κινείται
Τα αυτοκίνητα θα σαπίζουν
Και το φεγγάρι θα ντρέπεται να βγει
Μόνο οι τηλεοράσεις θα καίνε
Και τα μάτια μου
Και θα κοιμηθώ χορτάτη όταν όλοι θα ξυπνάνε
Γιατί τα μάτια μου θα έχουν συνηθίσει στο σκοτάδι και δε θα αντέχουν πια τον ήλιο

Περιττοί

Πάλι με πονάει ο λαιμός μου
Απ΄το τσιγάρο είναι
Το ξέρω
Τώρα?
Ε σιγά
Θα κάνω άλλο ένα
Φταίει που είμαι άμαθη
Μισό να φτύσω πρώτα
Μπας και φύγει αυτή η γεύση
Ντάξει τώρα
Τι έλεγα?
Α ναι
Ενα τσιγάρο ακόμη
Τελευταίο?
Οχι, έχω άλλα εφτά
Δεν έχω αυτοσυγκράτηση
Σε ολα πέφτω με τα μούτρα
Περίμενε μισό λεπτό
Πρέπει να φτύσω πάλι
Αίμα?
Από που?
Απ' τα ούλα μου θα είναι
Φαγώθηκαν από τα νύχια μου
Και τα νύχια μου φαγώθηκαν από μενα
Κύκλος
Μ'αρέσει ο κύκλος
Δεν αφήνει πολλά περιθώρια
Μια πορεία μόνο
Δε θέλω να έχω επιλογές
Οχι πια
Που το έβαλα το τασάκι?
Α να το
Ωραια
Καθαρή και νοικοκυρεμένη μέχρι και η στάχτη
Ισως να έπρεπε να μπω κι εγω μέσα στο τασάκι
Καθαρά και νοικοκυρεμένα όλα
Τι περιμένω?
Δεν ξέρω
Καλύτερα να ήμουν κύκλος
Χωρίς επιλογές
Πάει κι αυτό το τσιγάρο
Τώρα σαν να μην πονάει τόσο ο λαιμός μου
Τελικά δεν είναι και τόσο κακές οι επιλογές
Να μόλις επέλεξα να καπνίσω και πήγε καλά
Εφυγε ο πόνος
-Οχι όλος, μη λες ψέματα
Άντε, ας κάνω άλλο ένα
Μα πότε κιόλας έμειναν μόνο δύο?
Ειχες δίκιο
Πέφτω πάντα με τα μούτρα
Δύο
Ωραίος αριθμός
Ζυγός
Δε μ'αρέσουν οι περιττοί αριθμοί
Ούτε το όνομά τους μ'αρέσει
Τους λυπάμαι
Κακό πράγμα η λύπηση
Θα κάνω και τα δυο τσιγάρα
Ετσι είναι
Δε μ'αρέσουν οι περιττοί αριθμοί
Κακό πράγμα η λύπηση
Φέρε τον αναπτήρα

Λευκός μπικ

Βγαίνω στο μπαλκόνι.
Είσαι απέναντι.
Μοιάζεις πολύ.
Ξέρω ότι δεν είσαι εσύ.
Εσένα σε είδα.
Προχθές νομίζω.
Έχασα τις μέρες.
Ήσουν καλά είπες. Φαινόταν κιόλας.
Με πείραξε νομίζω.
Τι σημασία έχει όμως; Τώρα είμαστε καλύτεροι άνθρωποι. Έτσι δεν είπες; Όχι; Ε, αυτό εννοούσες όμως.
Ακόμα στο μπαλκόνι είμαι. Σε κοιτάω. Όχι εσένα. Αυτόν που μοιάζει. Και να μην έμοιαζε πάλι θα κοιτούσα. Καπνίζεις. Έτσι κατάλαβα ότι δεν ήσουν εσύ. Εσύ δεν καπνίζεις. Μ'αρέσεις. Όχι επειδή είσαι ωραίος. Επειδή καπνίζεις.
Μόνος. Πάντα μόνος. Κι εγώ μόνη στο μπαλκόνι. Πάντα μόνη. Στην αρχή σε έψαχνα. Τώρα σε βρίσκω αμέσως. Τέταρτο μπαλκόνι από κάτω. Τέρμα αριστερά. Σε κοιτάω που και που. Όχι πολύ συχνά. Για να μη με δεις. Αλλά πάλι με βλέπεις. Με κοιτάς κι εσύ. Όχι πολύ συχνά. Κοιτάς και το τσιγάρο. Παίζεις με τον αναπτήρα. Λευκό μπικ νομίζω. Δεν είμαι σίγουρη. Δε φαίνεται  καλά από εδώ. Καπνίζεις αρκετά. Μάλλον από συνήθεια ή μοναξιά. Ή πάλι επειδή θες να με ξαναδείς. Αλλά μάλλον από συνήθεια ή μοναξιά.
Όταν βγαίνεις στο μπαλκόνι δεν είμαι πλέον μόνη στο μπαλκόνι. Είμαστε μαζί μόνοι στο μπαλκόνι. Και το μαζί δε σ'αφήνει να είσαι μόνος. Θέλω να κάνω κάτι. Να φωνάξω "γεια". Να φωνάξω "ευχαριστώ". Αλλά μπαίνω στο σπίτι τελικά. Άσε που τελείωσες κι εσύ το τσιγάρο. Άσε που έχει και ησυχία και θα ακουστώ. Όχι από τις κανονικές τις ησυχίες όμως. Από αυτές της πόλης. Τις ησυχίες με τη φασαρία.
Θα σε ξαναδώ στο επόμενο τσιγάρο. Κι εσένα και τον λευκό μπικ αναπτήρα. Νομίζω ότι είναι λευκός μπικ. Δε φαίνεται καλά από εδώ

Παλιολουκουμάδες

Φώτα. 

Κρύο. 

Κι άλλα φώτα. 

Κι άλλο κρύο. 

Κόσμος. Μουσική. Φωνές. Πανηγύρι στο τέλος του δρόμου. Γιορτάζει, λέει, η εκκλησία. Έτσι είναι οι γιορτές. Αφορμές για πανηγύρι. 

Κόσμος πολύς. Τί κάνω εγώ μόνη μου εδώ; Δεν πειράζει μωρέ. Μόνη μου δεν είμαι πάντα; Φώτα πολλά. Κόσμος. Κρύο. Φωνές.

Ένα κοριτσάκι κλαίει. Μάλλον δεν του πήραν την κούκλα που ήθελε. Έτσι έμαθε, έτσι κάνει. Ένα αγοράκι γελάει παραδίπλα. Κρατάει ένα σπαθί και φωνάζει. Έτσι έμαθε, έτσι κάνει. 

Λουκουμάδες. Να πάρω; Καλύτερα όχι. Παχαίνουν. Πρέπει να παραμείνω στο medium. Να παραμείνω μέτρια. Να ταιριάζω παντού. Να χωράω παντού. Να περνάω απαρατήρητη. Να είμαι ο μέσος όρος. Ούτε πάνω, ούτε κάτω. Δεν είναι καλά τα άκρα. Δεν αρέσουν τα άκρα. Άσε που δε φαίνονται και τόσο ωραίοι αυτοί οι λουκουμάδες. Είδες; Αν λες κάτι πολλές φορές, στο τέλος το πιστεύεις. Μπράβο. Έτσι πρέπει. Έτσι έμαθα, έτσι κάνω. 

Βαρέθηκα εδώ. Πάω σπίτι. Πολλά φώτα. Πολύς κόσμος. Πολλές σκέψεις. Πάω σπίτι. Καλύτερα στο σπίτι. Χωρίς παλιολουκουμάδες.